szczęście na tacy

Ludzie są przy nas tak długo, na ile pozwalają im na to wszystkie składniki wokół, później odchodzą i żadne łzy, żaden smutek nie jest w stanie tego naprawić, co ma być to po prostu będzie a złotą zasadą jest nie przyzwyczajanie się do tego co się ma, bo można to stracić w każdej chwili i szczęście nie dają ci już przyjaciele, lecz wrogowie, którzy kiedyś być można na krótką chwilę staną się przyjaciółmi, nigdy nie wiadomo co będzie, jak wszystko się potoczy bo później zwykle się cierpi. A dziś? szczęście podano mi na złotej tacy i to co uważałam za nieosiągalne, stało się osiągalne, straciłam zbyt wielu ludzi by tracić kolejnych, wyjaśnienia sa potrzebne, teraz siedzę, trzymając w ręku somersby, myśląc o wakacjach które u mnie trwały już od maja i wiecie co? uśmiecham się. a to niespodzianka.